BROODopdePLANK van...Martijn Neggers

Karien Verhappen luncht iedere maand met een kunstenaar of creatief uit één van de gebouwen van Ateliers Tilburg. Deze maand: schrijver Martijn Neggers, Gebouw 68.

12:09 krijg ik een bericht van Martijn: ‘Hoe laat was onze afspraak ook alweer?’ 15 minuten later rijdt hij me op een mountainbike voorbij om een tafeltje in de Spaarbank te bezetten. Zo’n hoge die aan de bar gekluisterd zit, net als hijzelf vaak. Toen hij nog niet in gebouw 68 zat werkte hij er regelmatig, maar dan bij het raam waardoor je naar Café Langeboom kijkt. Daar zag hij nooit iemand en toch genoeg om naar te kijken. Nog steeds komt hij graag een tosti met of zonder aanstellerij nuttigen bij de Spaarbank, maar het is fijn dat hij nu samen met Bas Jongenelen een prikkelarm atelier bezit. ‘Ik kan me moeilijk concentreren. Schrijven is één van de weinige dingen waarbij het me wel lukt. Daar kan ik aan beginnen en dan pas een paar uur later weer op de klok kijken.’

 

Ik vraag waar hij nu, begin 2016, aan werkt. Martijn heeft net het hoofdredacteurschap van literair blad De Titaan overgedragen aan Anneroos Goosen, dus dat valt van zijn bordje. Maar vanaf januari schrijft hij iedere week een reportage voor de Nieuwe Revu genaamd ‘Onze man in’. En op 13 februari presenteert hij zijn roman ‘De mensen die achterbleven’ hier in de Spaarbank. Ik krijg langzaamaan het idee dat zijn Spaarbank ook zijn plek is om uit te geven. Hij geeft toe, het stereotype beeld van een schrijver kun je ook op hem plakken. Hij nuttigt graag een biertje, draagt met recht een bril en leeft met chaos in zijn hoofd. Daarom gedijt hij bij structuur: zijn wekker staat altijd om 09:00 en hij poetst niet als iets vies is, maar wanneer het in de agenda staat.

 

Toch, Martijn is niet het type eenzame schrijver. Na twee bierviltjes vol aantekeningen over wat hij doet, kan ik niet anders dan hem een duizendpoot noemen. Hij heeft samen met kamergenoot Bas ook nog de uitgeverij De Geroosterde Hond, geeft twee dagen in de week Nederlands aan vliegtuigbouwers bij het ROC en start de cursus creërend schrijven aan de Hogeschool voor de Kunsten. Martijn is met veel en veel verschillende dingen bezig, maar volgens hem gaat het allemaal over hetzelfde: literatuur. Al vindt hij het heerlijk relativerend dat dit de vliegtuigbouwers niets interesseert. Als Martijn vertelt dat hij onze afspraak eigenlijk vergeten was en aan zijn verhaal voor de Nieuwe Revu moet werken, blus ik mijn vragenvuur en rekenen we af.

 

Met de fiets in de hand lopen we samen nog wat op en praten na. Geen mens vandaag die alleen achterblijft.

Brabant 2018 vriend

Brabant 2018 vriend Brabant 2018 vriend



Copyright 2010, Ateliers Tilburg. Foto's: Anja Dierx.