Brood op de plank van Michelle van Mil

Karien Verhappen luncht iedere maand met een kunstenaar of creatief uit één van de gebouwen van Ateliers Tilburg. Deze maand: VJ Michelle van Mil, NS16


Net nadat ik aanbel komt er op een drafje een hond richting de deur. Door het glas zie ik dat Michelle erachteraan komt lopen en niet veel later stap ik de hal van NS16 binnen. ‘Spikey is niet onze hond, hoor. Het is een logé.’ Michelle en ik stappen het kantoor binnen waar zij en een stagiair van VeeMee Visuals (spreek uit als VieMie), Michelles bedrijf, aan het werk zijn. Meteen laat ze zien waar ze mee bezig is. ‘Dit wordt de eindshow voor Dreamfields. De stage-designer heeft een tekening gemaakt van een koekoeksklok in Tirolerstijl. Die tekening is omgezet naar een ontwerp en op basis daarvan maken wij onze show. Hier zie je precies waar de videoschermen zitten.’ Michelle wijst me de plekken aan, maar tijdens de show heeft ze het liefst dat niemand ze ziet. ‘Ik vind het echt kicken als mensen niet kunnen zien waar de video in het podium zit. Zodat de beelden perfect passen in het decor en het tot leven brengen. Zoals bij deze.’

 

Eenmaal buiten, met onze broodjes op de picknicktafel en Spikey daarbij in de buurt, vertelt Michelle hoe ze begon. ‘Toen ik als Erasmus student in Barcelona zat, maakte ik kennis met het vj’en. Niet veel later heb ik geleerd loops te maken. Daarna ben ik meters gaan maken.’ Michelle won in 2010 de contest DJ/VJ op de Dom (Utrecht) en volgde een opleiding aan de VJ Academy. Vanaf toen ging het hard en begon ze een serieuze plek te veroveren in de kleine, mannelijke VJ-wereld. ‘Vorig jaar dacht ik in mei: nu wil ik wel eens naar het buitenland.’ Niet veel later stond ze op Untold in Roemenië, voor 60.000 mensen. En dat was één van de acht buitenlandse bestemmingen die zomer. Werken in het buitenland blijkt wel even wat anders, vooral als het om techniek gaat. ‘Een ledscherm bestaat uit allemaal verschillende panelen die aan elkaar verbonden zitten met draden. Bij de panelen in Bali lagen alle draden door elkaar heen. We hebben toen geprobeerd de programmering van de LED panelen aan te passen op de plaats van de pixels in het scherm. Niet te doen, dus moesten de LED panelen opnieuw ingehangen worden, met nieuwe bedrading. Dat is een hoop meer uren werk.’

 

Veel werken schrikt Michelle trouwens niet af: een werkdag van 14 uur is geen uitzondering. ‘Maar wij doen hier echt wat we leuk vinden en delen ons enthousiasme met elkaar. Het is fijn om samen in die snelle trein te zitten.’ Ik vraag of ze, in al die opdrachten, wel genoeg vrijheid heeft om eigen ideeën uit te werken. ‘Ik werk graag met kaders, die houden me aan de gang. En ik heb harde deadlines nodig.’ Over die trein gesproken: wat is eigenlijk de volgende bestemming? ‘Ik wil een bedrijf neerzetten dat ook zonder mij doorgaat. Dat niet alles wat ik heb opgebouwd weg is zodra ik er niet ben. Ik vind het heel leuk om mooie dingen te maken (zie deze showreel), maar ik word er ook heel blij van om de mensen om me heen werk te geven.’

 

Als Michelle en Spikey me na de lunch uitlaten weet ik zeker dat VeeMee met deze energie nog veel verder zal doorgroeien. En dat ik bij mijn volgende festivalbezoek toch echt heel anders naar het podium kijk.

.

Brabant 2018 vriend