BROODopdePLANK... van Hedri Kool

Karien Verhappen luncht iedere maand met een kunstenaar of creatief uit één van de gebouwen van Ateliers Tilburg. Deze maand: beeldend kunstenares Hedri Kool, Dröge pand.

Hedri haalt me op als ik bij Bisschop Bekkerslaan 263 sta. Een kleine wandeling later sta ik in haar ruime, lichte atelier. ‘Ik heb niet echt bekers. Of een bank. Ik ben hier altijd bezig.’ En dus drinken we vanuit een campingstoel jus d’orange uit een plastic bakje, het soort waarin Hedri ook haar pigmenten bewaart. ‘Ik wilde eigenlijk onze afspraak verzetten. Ik heb net gewerkt en ben best wel moe.’

Om te investeren in haar projecten, en om boodschappen te kunnen doen, helpt Hedri ouderen met aankleden en eten. Van haar kunst alleen kan ze nog niet leven. ‘Het is dankbaar werk. Maar eerst werkte ik voor de post, dan ben ik buiten en doe ik inspiratie op.’ Natuur is de leidraad in haar kunst. ‘Onze tuin ligt helemaal vol. Er liggen bijvoorbeeld veel ijzeren platen die ik laat roesten.’ Hedri is op een schip opgegroeid. Daardoor heeft ze altijd natuur en water om haar heen gehad en geleerd daarvan te genieten. Waarom ze een atelier in de stad wel fijn vindt? ‘Anders word je zo’n loner.’

 

Een jaar geleden studeerde ze af aan de academie in Den Bosch. Daarna stond ze met haar werk op de expositie Nieuwe Oogst, vanuit galerie Bart ‘Ik heb toen de prijs Hollandse Nieuwe gewonnen. Mocht ik twee maanden in de bovenverdieping van Galerie Bart aan de Elandsgracht wonen en werken. Ik was daar heel gefocust.’ Dat was ze ook tijdens haar eindopdracht ‘860’, een ‘tapijtvloer’ van verschillende soorten en kleuren zand en grind. ‘Op die eindexpositie kun je met galeriehouders over je werk praten, daar moet het gebeuren.’

 

Hedri houdt niet van netwerken, maar over haar werk praat ze graag. ‘Ik maak nu een mal van de schors van een boom. Die vul ik daarna laag voor laag in met kunststof, gemengd met pigmenten. Pas als ik aan het einde de mal eraf haal weet ik hoe het geworden is.’ Eén boom gaat in september naar Positions, een beurs in Berlijn.

 

Ik vraag Hedri hoe het was om voor het eerst werk te verkopen. ‘Vet. Ik zag ineens een rood stickertje. Het was een werk op canvas en paste precies in de bagage van de Zweedse galeriehouder. Hij vond het mooi omdat het uniek is. Dat komt door wat de natuur ermee doet.’

 

Ze ziet haar manier van werken als een samenwerking met de elementen. Die staat ook centraal bij haar inspiratiebronnen Guiseppe Penone en Andy Goldsworthy. Én in de canvassen met stalen platen die er nu van haar in Leiden staan. ‘Ze staan in de openbare ruimte. Het is dus, wanneer ik de platen eraf schroef en het werk onthul, niet alleen de vraag wat de natuur ermee gedaan heeft. Het is ook een verrassing wat mensen ermee hebben gedaan.’ Tijdens haar project ‘Voelen met je ogen’ werden haar werken uit het weiland weggehaald. ‘Ze stonden verderop in een halletje. Ik heb ze toen teruggelegd met een briefje met uitleg erbij. Ik heb geen idee waarom iemand dat had gedaan.’

 

Hedri is een maker, dat vertelt ze me meerdere malen. ‘Ik geef er geen verhalen aan, daar kan ik niets mee. Kijk er gewoon naar en vind er iets van. Ik ben gewoon heel blij dat ik mag maken. Dat ik dit kan doen.’ Ik loop naar buiten, terug de stad in, en denk: wat heerlijk als dat wat je doet zó natuurlijk voelt.